وبلاگي براي ني ني ها و مامان و باباهاشون!

15 روش براي کنترل کودکان بيش فعال

نيلوفر — Sun, 04 Sep 2011 22:10:00 GMT

	اگر بيش فعالي تا سن خاصي ادامه يافته و درمان نشود، حتما کودک را در بزرگسالي به سمت رفتارهاي پرخطر سوق مي دهد.

اگر بيش فعالي تا سن خاصي ادامه يافته و درمان نشود، حتما کودک را در بزرگسالي به سمت رفتارهاي پرخطر سوق مي دهد.

حتما ديگر همه مي دانيم که بيش فعالي در کودکان چه بيماري اي است و کودکان بيش فعال چه علائمي را از خود نشان مي دهند؛ بي قراري، کم توجهي، بي دقتي و خيلي از علائم مشابه که البته اگر تا سن خاصي ادامه يافته و درمان نشوند، حتما کودک را در بزرگسالي به سمت رفتارهاي پرخطر سوق مي دهند.

البته شايد خيلي از والديني که چنين فرزنداني دارند، هنوز نمي دانند که در برابر بيش فعالي کودک خود چه عکس العملي را بايد نشان دهند. راهکارهاي زير ممکن است در اين مورد به شما کمک کنند:

1) فرزند شما همان کاري را انجام مي دهد که شما انجام مي دهيد فرزندان شما براي اين که چگونه در دنياي بيرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو مي گيرند. شما بايد از رفتار خودتان براي راهنمايي فرزندتان کمک بگيريد.

اگر مي خواهيد فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نبايد استفاده از اين کلمه را فراموش کنيد. اگر مي خواهيد فرزندتان با صداي بلند صحبت نکند، بايد صداي خود را هميشه در حد معقول نگه داريد. فراموش نکنيد آنچه که در عمل ثابت مي کنيد، بسيار مهم تر از آن است که حرفش را مي زنيد.

2) احساستان را به فرزندتان نشان دهيد صادقانه به فرزندتان نشان دهيد که رفتار او چه تاثيري در شما مي گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثير مي پذيرد. شما براي فرزندتان شبيه يک آينه هستيد. او احساسات و رفتار شما را دريافت مي کند و بازتاب مي دهد.

در سن 3 سالگي کودک مي تواند احساسات خود را به صورت واقعي نشان دهد. يک مثال ساده؛ وقتي شما مي گوييد: «من از اين زندگي خسته شده ام» و با ضمير«من» جمله را آغاز مي کنيد، به فرزندتان اين امکان را مي دهيد که زندگي را از ديدگاه شما ببيند. بنابراين در انتخاب جملاتتان بسيار دقيق باشيد.

3) فرزندتان را به کار خوب تشويق کنيد وقتي فرزندتان به گونه اي رفتار مي کند که شما مي پسنديد، مي توانيد او را با جملاتي مثبت تشويق کنيد. وقتي فرزندتان تکاليفش را به موقع انجام مي دهد، به او بگوييد: «من به داشتن پسر يا دختري مثل تو افتخار مي کنم».

4) دوستانه در مقابل فرزندتان زانو بزنيد زانو زدن روي زمين به طوري که در مقابل فرزندتان قرار بگيريد، يکي از قوي ترين راه هاي ارتباط مثبت با او است. وقتي به فرزندتان نزديک مي شويد، به او اجازه مي دهيد تا از آهنگ صداي شما آنچه را که فکر مي کنيد، دريافت کند و بر آنچه مورد نظر شماست تمرکز کند. وقتي توجه او را به خود جلب کنيد، ديگر لازم نيست با اجبار او را وادار به اين کار کنيد.

5) براي فرزندتان يک شنونده خوب باشيد گوش کردن به عقايد فرزندتان يکي از راه هاي کنترل کردن آنهاست. فرزند شما براي اين که نمي تواند عقايد خود را خوب مطرح کند، دچار نا اميدي مي شود. شما مي توانيد با يک جمله ساده از بروز اين نا اميدي جلوگيري کنيد؛ مثل «من مي دونم تو چه احساسي داري و کاملا درکت مي کنم». با اين جلمه به او کمک مي کنيد که بر کشمکش هاي دروني خود غلبه کند. به او ثابت مي کنيد عقايد او مورد احترام شماست.

6) به قولتان عمل کنيد زماني که بر اساس قول هايي که داده ايد عمل مي کنيد، چه خوب و چه بد، فرزندتان به شما اعتماد خواهد کرد و به شما احترام مي گذارد. بنابراين وقتي به او قول مي دهيد پس از مرتب کردن اتاقش او را به پارک مي بريد، بايد به قولتان عمل کنيد.

يا وقتي قول مي دهيد موقعي که با شما به کتابخانه مي آيد اگر آرام باشد او را به شهر بازي مي بريد، ولي او بر خلاف نظر شما عمل مي کند، اصلا لازم نيست به او اعتراض کنيد. فقط به آنچه که قول داده بوديد، عمل نکنيد. هميشه عمل کردن بسيار مهم تر از حرف زدن در مورد چيزي است.

7) وسايل با ارزش را از دسترس فرزندتان دور نگه داريد وقتي عينک شما وسيله جالبي براي بازي در نظر فرزندتان است، فراموش نکنيد که او نمي داند نبايد با خيلي از وسايل ضروري بازي کند. کافي است اين وسايل را از دسترس فرزندتان دور کنيد.

8) مرزهاي مشخص بين خودتان و فرزندتان قرار دهيد قبل از اين که در امور شخصي فرزندتان دخالت کنيد، بهتر است از خود بپرسيد آيا اين دخالت واقعا لازم است؟ بهتر است درخواست ها و دستورالعمل ها و پاسخ هاي منفي را به حداقل ممکن برسانيد تا از بروز کشمکش هاي دروني و احساسات نا هنجار جلوگيري کنيد.

9) فرزند شما بايد بداند که با داد و فرياد کاري از پيش نمي برد فرزند شما با داد و فرياد چيزي را از شما مي خواهد ولي با توجه کردن به داد و فريادهايش او را بيشتر به اين کار تشويق مي کنيد.

در اين مواقع به او بگوييد نه! يعني نه! و تحت هيچ شرايطي اين کار را براي او انجام نمي دهيد. اگر به او بگوييد نه يعني نه، ولي آن کا را براي او انجام دهيد، او عادت مي کند براي درخواست کوچک ترين چيزي ناله و شکايت کند و مي داند در نهايت موفق مي شود. بايد از ايجاد اين حس در فرزندتان جلوگيري کنيد و به او ياد دهيد که بايد قوي باشد.

10) خواسته هايتان را مثبت و آسان با فرزندتان مطرح کنيد اگر خواسته ها يتان را واضح و ساده با فرزندتان در ميان بگذاريد، او مي داند که شما از او چه انتظاراتي داريد و تفکر او را در يک مسير مثبت قرار مي دهيد. براي مثال به جاي استفاده از حالت منفي جمله «در را باز نگذار» از حالت مثبت«لطفا در را ببند» استفاده کنيد.

11) به فرزندتان مسئوليت و فرصت تجربه دهيد وقتي فرزندتان رو به رشد مي رود، مسئوليت رفتارش را به خود او واگذار کنيد و به او اجازه دهيد تا مراحل طبيعي رشد رفتاري را خودش تجربه کند. لازم نيست که هميشه شما مسئوليت هايش را به او گوشزد کنيد. با توجه زياد به فرزندتان حس مسئوليت پذيري را از او سلب مي کنيد. شما بايد به فرزندتان فرصت دهيد تا خودش به نتايج منطقي برسد.

12) هر چيزي را يک بار به فرزندتان بگوييد و به او فرصت حرکت دهيد انتقاد دائم از فرزندتان نه تنها کاري از پيش نمي برد بلکه فقط باعث خستگي خود شما مي شود. اگر مي خواهيد فرزندتان با شما همکاري کند، بهتر است با يک بازي ساده از او بخواهيد کاري را که مي خواهيد، انجام دهد.

در اين بازي شما از فرزندتان در انجام کاري کمک مي گيريد، از شماره يک تا شماره 3 بشماريد، با توجه به کاري که به او سپرده ايد زمان بين شماره يک تا3 را در نظر بگيريد. اهميت بازي را به او يادآوري کنيد و شروع به شمارش کنيد. در اين فاصله او بايد آن کا را انجام دهد.

13) به فرزندتان ارزش دهيد و به او نشان دهيد که فرد مهمي است فرزند شما دوست دارد که در امور خانواده سهيم باشد. شما مي توانيد با واگذار کردن کارهاي خيلي ساده منزل يا کارهايي که فرزندتان مي تواند به سادگي از پس آنها بر بيايد، به او فرصت دهيد تا نقش خود را به عنوان يک فرد مهم در امور خانه بازي کند.

اين باعث مي شود که فرزندتان اهميت نقش خود را در خانه احساس کند. هر چه کارهاي بيشتري به او بسپاريد، او بيشتر تلاش مي کند. سپردن کارهاي بي خطر منزل به فرزندتان باعث مي شود

? او تبديل به فردي مسئول شود

? اعتماد به نفس در او به وجود آيد

? به خود شما هم کمک کند.

14) به فرزندتان فرصت دهيد خودش از حقوقش دفاع کند در زندگي فرزند شما موقعيت هايي پيش مي آيد که او بايد بتواند از حقوق خود دفاع کند. شما بايد اين موقعيت ها را به صورت ساده براي او فراهم کنيد تا درصورت لزوم خود او بتواند از حقوقش بدون کمک شما دفاع کند.

15) لبخند را به چهره فرزندتان هديه دهيد يکي ديگر از راه هاي کاهش تنش رواني و کشمکش هاي دروني فرزندتان اين است که با او شوخي کنيد. مي توانيد وانمود کنيد که يک هيولاي ضعيف هستيد که او مي تواند شما را شکست دهد يا صداي حيوانات را تقليد کنيد. يک شوخي ساده لبخند را براي شما و فرزندتان به ارمغان مي آورد.


			ترجمه آذين مهبد

روزنامه همشهري

آمادگي براي پدر و مادر شدن

نيلوفر — Sat, 04 Apr 2009 18:53:00 GMT

آمادگي براي پدر و مادر شدن

اتخاذ نقش والد سخت ترين کاريست که هر کسي مي تواند داشته باشد و اين به معني اين
است کهزندگي ما در حال تغيير است و زوجين بايد براي اين تغييرات آماده باشند. به
عنوان مثال تغييرات بدني که در طي حاملگي اتفاق مي افتد و يا مهم تر از آن تغييرات
هيجاني و ذهني که با تولد فرزند ارتباط دارند. اين تغييرات ممکن است براي
والدين مثبت و هيجان آور يا چالش زا باشند. برخي از جنبه هاي مثبت ورود کودک به
خانواده عبارتند از:

منحصر به فرد بودن تجربه حضور کودک:
بچه ها منحصر به فرد و اختصاصي اند و والدين با حضور کودک مي توانند ياد بگيرند که
از دنياي جديدشان لذت ببرند.

تجربه جديد عشق:
تولد يک کودک تجربه جديدي در عشق براي والدين در بر دارد که مي تواند عميق باشد.

ايجاد برداشت هاي جديد از خود در والدين:
بسياري از والدين بدنبال تولد فرزند احساس پختگي و مسئوليت پذيري پيدا مي
کنند.

حس جديدي اززندگي خانوادگي:

فرزندان به شکل گيري حس جديدي از ارتباط خانوادگي کمک مي کنند.

رشد فردي:

تربيت فرزند و والد بودن فرصتي را براي هدايت، آموزش و انتقال ارزش ها
فراهم مي سازد. همچنين به ايجاد مسئوليت پذيري اقتصادي، حمايت مستقيم از کودک و
ايجاد تعادل در فعاليت هاي کاري و نقش والد کمک مي کند.

بر اين اساس والد شدن اتخاذ يک نقش جديد در زندگي است که تا اين زمان افراد هيچ گاه
چنين تجربه اي نداشته اند و لازم است که افراد با اين تغييرات و نقش هاي جديد
سازگار شوند.

به عنوان مثال والدين مجبور خواهند بود که زمان کمتري را صرف فعاليت هاي اجتماعي
نمايند. لذا به عنوان والد لازم است به دو سؤال اساسي زير پاسخ دهند:

1- چه کاري را به عنوان والد انجام خواهيد داد.

2- انتظار داريد چه تغييراتي در زندگي و ارتباطتان رخ دهد.

براي پاسخ دادن به اين سؤالات لازم است در مورد نيازهاي اين نقش جديد فکر کنيد. فهم
تجربيات گذشته، توانايي هاي فردي و کسب اطلاعات مي توانند در آماده شدن براي نقش
والد کمک کننده باشند.

عيد اومده، بهارشده

نيلوفر — Wed, 19 Mar 2008 10:35:00 GMT

عيد اومد ، بهار شده

آي بچه هاي نازنازي
بياين با هم بريم بازي
بازي و شادي بکنيم
هل هل و کل کل بکنيم
عيد اومده بهار شده
غنچه گلها وا شده
درختها باز قشنگ شدن
زمين ها پرز گل شدن
شادي کنيم بازي کنيم
همديگه رو بوس بکنيم
رخت و لباس عوض کنيم
کفشهاي خوشگل پا کنيم
اما به ياد داشته باشيم
همسايه هاي اينوري
همسايه هاي اونوري
اونام بايد شادي کنن
توي کلاس و مدرسه
همکلاسي و هم بازي
اونام بايد شادي کنن
اگر پول کمي دارن
پول لباس نو ندارن
از توي قلک ها ميشه
کمک به اونها بکنيم
يا اين که از بزرگترا
کمک براشون بگيريم
همه بايد با همديگه
بازي و شادي بکنن
همه بايد عيد که مي شه
هل هل و کل کل بکنن